„First-year employees with no mentorship are 40% more likely to exit the industry.”
Hospitality Insights, 2021
W dolinie, gdzie mgła nigdy nie znikała, stało Królestwo Gościnności. Z daleka wyglądało jak przystań. Światło w oknach, ciepło w murach, obietnica sensu. Ale każdy, kto przekroczył jego próg, wiedział, że to świat o dwóch twarzach. Jedna była gładka, lśniąca, z uśmiechem w logo. Druga szorstka, zmęczona, przesiąknięta zapachem potu i niedopowiedzeń.
Co roku do tego miejsca przybywali młodzi. Mówiono na nich „wędrowcy”, choć w rzeczywistości byli tylko chłopcami i dziewczętami, którzy szukali miejsca, by się nauczyć życia. Przyciągały ich hasła zapisane na bramach. Tu znajdziesz swojego mistrza. Tu nauczysz się wszystkiego.
Ale kiedy wchodzili do środka, znajdowali coś zupełnie innego.
Czekał na nich Labirynt Pierwszych Dni.
Nie miał ścian z kamienia, lecz z rutyny i chaosu. Każdy korytarz wyglądał podobnie. Rzędy drzwi z tabliczkami, których nikt nie czytał. Jedne prowadziły do kuchni, inne do magazynu, jeszcze inne donikąd. Wędrowcy krążyli godzinami z listą obowiązków, których nikt im nie wyjaśnił.
Na jednym piętrze kazano im polerować sztućce bez końca, aż w odbiciu widzieli własne, coraz bardziej puste twarze. Na drugim zostawiano ich samych w nocy z telefonem, który dzwonił jak wyrzut sumienia. A kiedy popełniali błędy, słyszeli tylko zimne: „Powinieneś to już wiedzieć”.
Niektórzy próbowali pytać, ale odpowiedzi tonęły w hałasie. Bo ci, którzy mogli je dać, byli gdzie indziej. Zajęci spotkaniami, raportami, mailami. Mistrzowie, o których mówiono w broszurach, stali się widmami. Ich nazwiska jeszcze widniały w grafikach, ale nikt ich nie widział.
Zdarzało się, że młodzi zasypiali na zapleczu, oparci o worki z pościelą lub skrzynki z warzywami. Budzili się z wrażeniem, że śnią sen o pracy, której nikt nie chce im wytłumaczyć.
Niektórzy odchodzili po tygodniu.
Inni po miesiącu.
Ci, którzy zostawali dłużej, twardnieli, jak stal hartowana w zimnej wodzie. Przestawali pytać, przestawali ufać, uczyli się jednego. Przetrwać.
Ale wśród nich był jeden, który nie chciał się poddać. Nazywał się Leon. Miał dwadzieścia lat, twarz jeszcze niepoznaczoną przez zmęczenie, dłonie zbyt czyste jak na to miejsce. Przyszedł z wiarą, że spotka mistrza, kogoś, kto nie tylko pokaże mu, jak nakrywać stoły, ale też nauczy, jak być człowiekiem wśród ludzi.
Z początku radził sobie. Pracował szybko, był uprzejmy. Ale z każdym dniem czuł, że w jego wnętrzu coś pęka. Że jego entuzjazm ściera się z czymś większym, czymś bezimiennym.
Zaczął widzieć rzeczy, których inni już nie zauważali.
Na korytarzu, przy którym mieściła się stara pralnia, wisiał portret. Mężczyzna w uniformie, z ciepłym spojrzeniem i dłonią spoczywającą
na ramieniu młodego ucznia. Tabliczka pod spodem głosiła: Mistrz Ravel, pierwszy nauczyciel gościnności.
Leon pytał o niego kilka razy. Nikt nie potrafił odpowiedzieć, kim był. Aż stara kobieta z kuchni powiedziała mu szeptem:
„Nie pytaj o Ravela. On zginął w Labiryncie”.
Nocą Leon nie mógł zasnąć. Miał wrażenie, że słyszy czyjeś kroki w pustych korytarzach. Czasem echo odbijało się tak,
jakby ktoś szedł tuż za nim. Raz zobaczył cień. Wysoki, smukły, z kluczem w dłoni. Kiedy się odwrócił, nikogo nie było.
Z każdym dniem jego praca stawała się bardziej bezsensowna. Czuł, że ktoś lub coś go obserwuje.
Aż pewnego dnia w miejscu portretu Ravela zobaczył coś nowego. Tabliczka zniknęła. A pod ramą, w rogu, ktoś wydrapał słowa: „Nie zostawiaj ucznia samego”.
Tego wieczoru Leon został dłużej. Chciał znaleźć odpowiedź. Przeszedł cały Labirynt, od kuchni po kotłownię.
I wtedy zrozumiał, że to nie miejsce jest przeklęte, tylko ludzie.
Wszyscy, którzy zapomnieli, czym jest nauka i czym jest przekazywanie.
W magazynie znalazł stare księgi. Raporty, listy, podpisy. W jednym z nich pojawiło się nazwisko Ravela.
Ostatni wpis brzmiał: „Nie mogę patrzeć, jak młodzi giną w milczeniu. Jeśli nikt nie zejdzie do Labiryntu, sam tam pójdę”.
Leon wpadł w szał.
Zrozumiał, że nikt nie chciał go uczyć, bo nikt już nie pamiętał, jak to się robi.
Ludzie, którzy kiedyś byli uczniami, stali się strażnikami systemu, w którym przetrwanie było ważniejsze niż sens.
Następnego dnia nie przyszedł do pracy. Znaleziono tylko jego uniform, równo złożony na ławce. Obok leżał klucz.
Ten sam, który widział w cieniu.
Po kilku dniach ktoś nowy przyszedł do Królestwa. Kolejny wędrowiec, kolejny uśmiech na bramie.
W recepcji przywitała go kobieta z pustym spojrzeniem i słowami, które powtarzała setki razy: „Tu nauczysz się wszystkiego.
Tu znajdziesz swojego mistrza”.
Ale w powietrzu, gdzieś między jej głosem a ciszą, dało się słyszeć echo. Słabe, ale wyraźne. Jakby ktoś mówił z głębi murów:
„Nie zostawiaj ucznia samego”.
Morał:
Młodzi nie potrzebują cudów. Potrzebują przewodnika. Bez niego żadna kraina, nawet ta z najlepszymi hasłami, nie ma przyszłości.