Kolacja zaczęła się od ciszy, która miała lepsze maniery niż większość ludzi w mieście.

Nela przyszła po mnie o dziewiętnastej czterdzieści osiem.

Izabela patrzyła na mnie tak, jakby próbowała mnie zatrzymać bez dotyku. W tym domu dotyk miał cenę, a ceny były tu ustalane jednostronnie.

Delik stał przy stole, na którym nie powinno być niczego osobistego, a jednak było. Szklanka z wodą, ale nie z kranu. Woda miała swój ciężar, swój połysk. Obok mała miska z cytryną pokrojoną w równe plastry, jakby ktoś ćwiczył kontrolę na owocach. Zapach cytrusu wisiał w powietrzu cienko, precyzyjnie - nie jako aromat, lecz jako linia graniczna między gabinetem a pokojem. Na ścianie nie wisiały dyplomy. W tym domu nikt nie musiał udowadniać, że jest kimś.

Wyszedłem przed świt.

Rano było szare jak popiół po tanich papierosach.

Biuro miałem na trzecim piętrze kamienicy, której nikt już nie remontował, bo wszyscy czekali, aż sama zdechnie.