Delik stał przy stole, na którym nie powinno być niczego osobistego, a jednak było. Szklanka z wodą, ale nie z kranu. Woda miała swój ciężar, swój połysk. Obok mała miska z cytryną pokrojoną w równe plastry, jakby ktoś ćwiczył kontrolę na owocach. Zapach cytrusu wisiał w powietrzu cienko, precyzyjnie - nie jako aromat, lecz jako linia graniczna między gabinetem a pokojem. Na ścianie nie wisiały dyplomy. W tym domu nikt nie musiał udowadniać, że jest kimś.
Najgorsze było to, że wyglądał normalnie. Żadnej groteski, żadnej operowej maniery. Mógłby być lekarzem z telewizji, tym od „panie kochany, wszystko będzie dobrze”, tylko bez tej ciepłej pustki. Tu nie było pustki. Tu był porządek.
Usłyszałem, jak drzwi za mną domknęły się do końca. Nie trzask. Raczej miękki klik. Jak zamknięcie etui na narzędzie.
Delik uśmiechnął się lekko.
Proszę - powiedział.
Wskazał krzesło naprzeciwko.
Było czarne, skórzane, miękkie. Miękkość w tym domu była bronią. W miękkości człowiek rozluźnia mięśnie, a potem nagle orientuje się, że już nie ma siły wstać.
Nie usiadłem od razu.
Pan mnie zna - powiedziałem.
Oczywiście - odpowiedział. - Znam pana od dawna.
To zdanie nie miało prawa istnieć, a jednak brzmiało jak fakt. Jakby moje nazwisko krążyło po tym miejscu jak zapach.
Nie przypominam sobie wizyty.
To nie jest miejsce, które się odwiedza, panie Krawiec. To jest miejsce, do którego się wraca.
Wrócić to w moim świecie znaczyło przegrać.
Przyszedłem po Izabelę Rzewuską.
Delik skinął głową, jakby przyjął zamówienie.
Izabela jest pod opieką.
Nie lubię tego sformułowania.
To rozumiem. Ludzie nie lubią słów, które przypominają im, że są słabi.
Nie jestem tu po psychologię.
Delik spojrzał na moje dłonie.
A ja nie jestem tu po walkę. Proszę usiąść.
To „proszę” znów zadziałało jak klucz. Nie dlatego, że byłem grzeczny. Dlatego, że mój organizm pamiętał mechanizm posłuszeństwa. Zanim się obejrzysz, robisz to, co każe ci dom, bo dom nie krzyczy. Dom jest spokojny. W tym spokoju jest miejsce tylko na jedną wolę.
Usiadłem.
Skóra krzesła była chłodna przez sekundę, a potem zrobiła się ciepła. Jakby mebel był żywy. Jakby pamiętał innych ludzi.
Delik usiadł naprzeciw, ale nie za biurkiem. Bez dystansu. To był dystans w innej formie, gorszej. Kiedy ktoś siada z tobą przy stole, udaje równość. A równość w tym miejscu była dowcipem bez śmiechu.
Chce pan ją zabrać - powiedział spokojnie.
Chcę z nią rozmawiać. Sprawdzić, czy jest tu z własnej woli.
Delik uniósł brwi.
Z własnej woli - powtórzył. - Piękna formuła. W mieście, w którym nikt nie ma woli, bo wszyscy mają procedury.
To brzmi jak krytyka.
To brzmi jak obserwacja.
Zamilkł. W ciszy usłyszałem dźwięk domu. Nie skrzypnięcie. Nie szum. Coś jak wentylacja, ale bardziej regularne. Jak równy oddech.
W tle, gdzieś daleko, grała muzyka. Krótkie, suche uderzenia, elektronika, rytm jak metronom. Nie było głośno, ale było w krwiobiegu. Jakby dom mierzył puls.
Kto puścił to? - zapytałem.
Delik spojrzał w sufit, jakby słuchał uważniej niż ja.
To tylko tło. Pomaga utrzymać rytm.
Rytm czego?
Rozmowy. Oddechu. Decyzji.
W mieście muzyka miała zagłuszać. Tu miała układać.
Izabela chce rozmawiać - powiedziałem.
Oczywiście - odpowiedział. - Izabela lubi rozmowy.
To nie jest odpowiedź.
Delik przechylił głowę.
Pan chce odpowiedzi, które są jak pieczątki. Tak, nie, prawda, fałsz. Panie Krawiec, my tu pracujemy na rzeczach żywych. Żywe nie lubi pieczątek.
Kiedyś też pracowałem na żywym.
Wiem.
Znów to „wiem”. Delik mówił „wiem” tak, jakby miał prawo wiedzieć. Jakby wiedza była częścią własności.
Skąd pan wie?
Delik sięgnął po szklankę wody, ale nie napił się. Przesunął palcem po brzegu. Jak po krawędzi narzędzia.
Pan tu jest - powiedział w końcu. - To mówi więcej niż jakiekolwiek akta.
Jestem tu, bo dziewczyna zaginęła - powiedziałem. - Rodzina, kancelaria, wszyscy chcą jej z powrotem.
Delik westchnął cicho.
Rodzina chce spokoju. Kancelaria chce kontroli. Policja chce zamknąć teczkę. A Izabela chce czegoś prostszego.
Czego?
Żeby ktoś ją zobaczył i nie odwrócił wzroku.
To brzmiało prawdziwie, a ja nienawidziłem, że brzmi prawdziwie.
Pan ją widzi? - zapytał Delik.
Widzę.
Delik skinął głową, jakby zaznaczał punkt w notatniku, którego nie było.
To dobrze. Zatem jest pan w stanie zrozumieć, że nie przetrzymujemy jej. Nie trzymamy ludzi. My przyjmujemy.
Przyjmowanie też bywa przetrzymywaniem.
Delik uśmiechnął się.
Pan ma taki sposób mówienia. Ciężkie zdania. Grzeczne. Prawie chirurgiczne.
Nie jestem tu, żeby pisać.
Nie - odpowiedział. - Jest pan tu, żeby coś zobaczyć. A to, czy to coś nazwie pan prawdą, czy chorobą, jest pana wyborem.
Zamilkł, a potem dodał ciszej:
Bo dom działa. I ludzie do niego wracają.
Powiedział to tak, jakby to była statystyka, nie groźba.
Nagle zrozumiałem, że w tej rozmowie każdy mój ruch ma już odpowiedź. Nie dlatego, że on jest sprytny. Dlatego, że on jest przygotowany. A przygotowanie w tym domu było formą przemocy. Tą spokojną.
Chcę ją zobaczyć - powiedziałem.
Delik wstał. Zrobił to bez pośpiechu. Każdy jego ruch był oszczędny, jakby ciało też miało regulamin.
Oczywiście - powiedział.
Podszedł do drzwi i otworzył je. W progu stała Nela. Jakby nie stała, tylko była.
Panie Krawiec chce zobaczyć Izabelę - powiedział Delik.
Nela skinęła głową. Oczywiście.
Oczywiście - powtórzyłem w myślach. W tym domu to słowo było jak lina. Miękka, ale trzymająca.
Wyszliśmy na korytarz. Powietrze tu było chłodniejsze niż w gabinecie. Jakby dom miał strefy. Jakby temperaturą sterował zachowaniem gości.
Muzyka zmieniła się z elektroniki na coś bardziej „ludzkiego”. W oddali włączył się blues. Waglewski wrócił, ale inaczej. Brudniej. Gitara brzmiała jak stare drewno, które pamięta palce. Człowiek mięknie, gdy słyszy coś, co brzmi jak prawda.
Nela prowadziła przodem.
Delik szedł obok mnie. Nie za mną. Nie przede mną. Obok. To „obok” było demonstracją. Pan jest gościem, ale idziemy razem. Jak równi. Jak w bajce. Jak w pułapce.
Minęliśmy drzwi do piwnicy. Te same. Zwykłe. Obiecujące.
Delik zatrzymał się na sekundę, jakby przypadkiem.
Zaplecze jest nudne - powiedział.
Nie pytałem.
Wiem.
Znów. Ten człowiek mówił „wiem” tak, jakby słyszał myśli.
Ludzie kochają piwnice tylko w filmach - powiedział. - W życiu piwnice pachnią wilgocią i tym, co wolelibyśmy zostawić w spokoju.
A tu?
Tu jest porządek - powiedział. - Jak wszędzie.
Doszliśmy do pokoju Izabeli.
Nela zapukała raz. Bez pytania. Raczej sygnał.
Otworzyła.
Izabela siedziała tak samo jak wcześniej, ale zmieniło się jedno. W oczach miała więcej chłodu. Jakby rozmowa z nim, nawet bez niego, wprowadzała do krwi obręcz.
Leon - powiedziała cicho.
Delik uśmiechnął się do niej.
Izabelo.
Brzmiało to jak powitanie i jak znak własności. Jakby jej imię w jego ustach było miękką smyczą.
Izabela spojrzała na mnie.
Powiedziałam, żebyś uważał - powiedziała.
Delik spojrzał na nią z czułością, która mogła wzruszać, gdyby nie była perfekcyjna. Perfekcja w uczuciach zawsze mnie brzydzi.
Panie Krawiec chce z tobą rozmawiać - powiedział.
Już rozmawiał - odparła.
I jak? - zapytał.
Izabela nie odpowiedziała od razu. Jej wzrok przesunął się po mnie jak po przesłuchiwanym.
Jest uparty - powiedziała w końcu.
Delik skinął głową.
To cecha, którą można pięknie wykorzystać.
Albo złamać - powiedziałem.
Delik spojrzał na mnie z zainteresowaniem.
Pan lubi mocne słowa. Proszę bardzo. Ale proszę pamiętać, że mocne słowa zostawiają ślady. A ślady w tym domu się czyta.
Izabela - powiedziałem. - Chcę usłyszeć od ciebie jedno. Chcesz wyjść?
Izabela zamknęła oczy na sekundę. Jakby w środku jej głowy ktoś przekładał ciężarki na wadze.
Chcę, żeby to było możliwe - powiedziała.
To nie odpowiedź - powiedział Delik łagodnie. - To jest piękne zdanie, ale nie odpowiedź.
Izabela otworzyła oczy.
Nie chcę wracać do ich świata - powiedziała. - Do matki, która mówi „kocham cię” jak faktura. Do ojca, który milczy tak głośno, że boli. Do kancelarii, która dzwoni tylko wtedy, gdy jest problem. Tam nie ma miejsca na mój oddech.
Delik podszedł do okna. Patrzył na las jak na swoją własność.
A tu jest - powiedział.
Tu jest oddech domu - powiedziała Izabela. - I to jest chore, bo ja go czuję. W nocy. Jakby ktoś oddychał za mnie.
Poczułem, jak robi mi się zimno.
To nie jest dom - powiedziałem.
To jest dom - odpowiedział Delik spokojnie. - Tylko pan nie rozumie, co to znaczy.
Izabela spojrzała na mnie.
On nie jest potworem, Leon - powiedziała. - To jest najgorsze.
Nie szukam potworów - powiedziałem. - Szukam mechanizmów.
Mechanizm jest taki - powiedział Delik. - Człowiek przychodzi. Dom odpowiada. Człowiek się uczy, że odpowiedź może być szybka. Ciepła. Konsekwentna.
A potem? - zapytałem.
Potem człowiek nie chce już wracać do braku.
To jest uzależnienie - powiedziałem.
Delik uśmiechnął się.
To jest jedno słowo. Ja mam inne.
Izabela drgnęła. Nie lubiła tego, że on mówi za nią.
Nie jestem twoją reklamą - powiedziała.
Delik spojrzał na nią, a jego twarz się nie zmieniła, ale atmosfera tak. Muzyka w tle przycichła, jakby dom wstrzymał oddech.
Izabelo - powiedział cicho. - Nie musisz walczyć.
To właśnie jest walka - powiedziała. - Że mogę powiedzieć „nie” i nie będzie kary.
Delik milczał przez moment.
Nie będzie - powiedział w końcu.
To brzmiało jak obietnica. I jak coś, co dopiero się sprawdzi.
Leon - powiedziała Izabela. - Tu jest język. Każde „proszę” ma wagę. Wszystko jest poważne. Nawet herbata. Nawet koc. I ja się w tym znaczeniu wreszcie pojawiłam.
Jeśli ktoś daje ci znaczenie, to może ci je zabrać - powiedziałem.
Delik odwrócił się od okna.
Pan posługuje się logikami, które działają na komisariatach - powiedział. - Tu jest inny porządek.
To nie teatr.
Oczywiście, że nie. To dom.
Zamilkł i spojrzał na Nelę.
Nela.
Tak.
Proszę przygotować salon.
Oczywiście.
Izabela uniosła brwi.
Po co?
Delik spojrzał na nią łagodnie.
Bo pan Krawiec ma pytania, a pytania źle brzmiaą w korytarzu. W salonie brzmiaą lepiej. I jest tam kawa.
Nie chcę kawy.
To rozumiem. Pan chce kontroli.
Chcę faktów.
Fakty są jak kości - powiedział Delik. - Można je oglądać, ale bez mięsa nic nie znaczą.
Mój żołądek zaczął reagować na to miejsce. Na zapach cytrusów, na czystość, na spokój, na muzykę, która układała mi puls. Ciało zdradzało szybciej niż rozum.
Poszliśmy do salonu.
Nela szła przodem. Delik obok mnie. Izabela została z tyłu, ale słyszałem jej kroki. Lekkie. Ostrożne. Jak kroki człowieka, który uczy się chodzić w domu, gdzie podłoga jest miękka, ale pod nią jest stal.
W salonie stał stolik z kawą i ciastkami. Zapach był cięższy niż w korytarzu - palone ziarna, gorąca porcelana, i pod tym wszystkim słodkawy cień lnianego obrusu, który pachniał jak pradawny porządek.
Ciastka wyglądały jak z katalogu. Równe, jasne, bez okruszków. W tym domu nie było okruszków, bo dom nie pozwalał na przypadek.
W rogu grało radio. Tym razem Sokół. Cicho. Z wyczuciem. Rap w tym miejscu brzmiał jak coś obcego, jak brud wniesiony na dywan. A jednak pasował. Delik lubił kontrasty.
Usiadłem. Tym razem na kanapie, która była zbyt wygodna, żeby była uczciwa.
Delik usiadł naprzeciw. Izabela usiadła bokiem, jakby chciała być i w środku, i przy wyjściu.
Nela stała przy drzwiach. Nie jak strażnik. Jak element domu. Jak lampa. Tylko lampy nie słuchają.
Delik nalał kawy.
Nie piję - powiedziałem.
Oczywiście - odpowiedział, i to „oczywiście” zabrzmiało jak zgoda, która już wygrała.
Proszę - powiedział, przesuwając filiżankę w moją stronę.
Nie dotknąłem jej.
Delik spojrzał na filiżankę.
Pan jest ostrożny.
Jestem żywy.
Rozmawiajmy o kosztach - powiedział Delik. - Co pana najbardziej boli w tej historii.
Boli mnie to, że dziewczyna zniknęła i nikt nie reaguje.
A pan reaguje.
Tak.
Delik pochylił się lekko.
Pan wie, że w tym mieście reakcja jest kosztowna. Pan to zna z autopsji.
W tym zdaniu był nóż. Cichy. Włożony pod żebra. Pamiętał mój incydent. Nie musiał mieć akt, żeby wiedzieć.
Izabela patrzyła na mnie uważnie.
Delik odchylił się na kanapie.
Nie chcę panu zrobić krzywdy, panie Krawiec. Ja pana szanuję.
Nie lubię, jak mnie pan chwali.
To nie pochwała. To propozycja.
Jaka?
Sokół w tle dociął wers, a potem muzyka ucichła, jakby ktoś ściszył ją dokładnie w momencie ważnego zdania.
Proszę zostać na kolacji.
Izabela drgnęła.
Nie musisz - powiedziała cicho do mnie.
Delik uniósł dłoń.
Nie naciskam. Proszę. To różnica.
Kolacja - powtórzyłem. - Po co?
Bo przy stole ludzie mówią więcej niż w gabinecie. Poza tym, pan chce poznać zasady domu. Zasady domu poznaje się, gdy jest się gościem.
Nie jestem gościem.
Jeszcze nie - powiedział Delik łagodnie.
To „jeszcze” miało temperaturę klamki.
Nie odpowiedziałem. Wstałem. Delik też.
Proszę ze mną - powiedział.
Dokąd?
Na zewnątrz. Pan chce zobaczyć dom. Dom ma też ogród.
Nie ruszyłem się od razu.
Delik stanął przy drzwiach i czekał. Bez presji. Bez „chodź”. Czekanie w tym domu było techniką. Człowiek w końcu wstaje, żeby nie czuć się nieuprzejmie. A nieuprzejmość tu była grzechem.
Wyszliśmy na taras.
Powietrze uderzyło mnie w twarz zimnem, które było uczciwsze niż ciepło w salonie. Pachniało sosnami, mokrą ziemią i czymś metalicznym - jakby deszczówka zbierała się na rynnie i oddawała zapach stali. Las stał nieruchomo. Drzewa jak świadkowie, którzy nic nie powiedzą. W ogrodzie ścieżki były wyczyszczone. Żadnego liścia, żadnego błota. Jakby dom nie tolerował natury bez korekty.
Delik szedł powoli.
W oddali, gdzieś z tyłu domu, widziałem światła. Małe, przy ziemi. Wskazywały drogę. Jak w hotelu. Jak w miejscu, gdzie wiesz, dokąd masz iść.
Tam jest zaplecze? - zapytałem, mimo że nie chciałem pytać.
Delik spojrzał w tamtą stronę.
Tam jest to, czego pan szuka - powiedział. - Albo to, czego pan nie chce znaleźć. To zależy od pana.
Nie odpowiadałem.
Delik zatrzymał się przy drzewie. Dotknął kory. Palcem. Lekko. Jakby sprawdzał strukturę.
Pan wie, co jest najgorsze w Wielkim Chłodzie? - zapytał.
Że ludzie nie reagują.
Tak. Ale dlaczego nie reagują? Bo reakcja kosztuje. Trzeba wziąć na siebie konsekwencje. Trzeba dotknąć.
Dotyk nie jest walutą - powiedziałem.
A jednak wszyscy nim płacą - odpowiedział Delik.
Odwrócił się do mnie.
Proszę zostać na kolacji.
Powiedział to drugi raz. Jak lekarz, który powtarza dawkę.
Nie.
Delik nie wyglądał na obrażonego. Wyglądał na człowieka, który już to przewidział.
W tym momencie usłyszałem coś, co nie pasowało.
Krótki dźwięk z głębi domu. Nie muzyka. Nie kroki. Coś metalicznego. Jak zamknięcie szuflady z instrumentami. Jak zatrzask sterylnego pojemnika.
Moje ciało zareagowało szybciej niż głowa. Napięły mi się ramiona. Palce zrobiły się cięższe.
Delik zauważył.
Pan słyszy - powiedział.
Co to było?
Porządek - odpowiedział.
Znów ta jego odpowiedź, która brzmi jak metafora, a jest fakturą.
Chcę wrócić do Izabeli - powiedziałem.
Oczywiście.
Wróciliśmy do środka.
W salonie Nela stała tak samo. Jakby się nie ruszyła. Ale ja wiedziałem, że się ruszała. W tym domu wszyscy się ruszali, kiedy trzeba, i nie zostawiali po tym śladu.
Izabela wróciła po chwili. W jej twarzy było coś, czego wcześniej nie widziałem. Napięcie w szczęce. Jak po rozmowie, po której człowiek musi przypomnieć sobie, że ma własne ciało.
Spojrzała na mnie.
On cię polubił - powiedziała cicho.
Nie wiem, czy to dobrze.
To nigdy nie jest dobrze - odpowiedziała. - To jest skuteczne.
Chcę wyjść na zewnątrz - powiedziałem. - Teraz. Z Izabelą. Przed bramę. Chcę zobaczyć, czy może wyjść.
Nela drgnęła minimalnie. Pierwszy raz. Jakby w regulaminie pojawiła się plama.
Delik skinął głową.
Oczywiście. Możemy to zrobić.
Proszę - powiedział, wskazując drzwi.
Poszliśmy.
Zimne powietrze wpadło do środka jak policzek, gdy Nela otworzyła drzwi frontowe. Brama stała w oddali, czarna, równa, elegancka. Jak kreska, która dzieli świat na „przed” i „w środku”.
Izabela ruszyła. Pierwsze kroki były pewne. Potem zwolniła. Jakby ziemia pod nogami nagle zmieniła gęstość.
Delik szedł z tyłu. Nie naciskał. Nie mówił. Był pewny jak dom.
Doszliśmy do bramy. Izabela stała przed nią. Kamera błysnęła jak oko.
Izabelo - powiedziała Nela miękko. - Czy chcesz wyjść?
Proste pytanie. Ale w tym domu proste pytania były najokrutniejsze, bo rozbierały człowieka do nagiej decyzji.
Izabela wzięła oddech. Słyszałem go.
Nie - powiedziała.
Brama nie drgnęła. Po prostu stała. Jak potwierdzenie.
Izabela cofnęła się o krok. Opuściła głowę. Przez sekundę widziałem w jej twarzy coś, co znałem z lusterek przesłuchiwań - wstyd człowieka, który właśnie powiedział prawdę, której nie chciał powiedzieć. Zacisnęła palce na rękawach swetra, jakby szukała czegoś, co można złamać zamiast siebie.
Delik spojrzał na mnie.
Widzi pan? - powiedział.
Widzę mechanizm - odpowiedziałem.
Widzi pan wybór - poprawił mnie.
Wybór w tym domu ma formę pytania - powiedziałem. - A pytanie ma formę „proszę”.
Delik uśmiechnął się, jakby docenił precyzję.
Pan się uczy.
Wróciliśmy do domu.
Izabela szła szybciej. Jakby bała się, że jak zwolni, poczuje, że została.
W salonie Delik usiadł i spojrzał na mnie z tym spokojem, który męczył bardziej niż krzyk.
Panie Krawiec - powiedział. - Pan ma teraz dwa wyjścia.
Jakie?
Jedno jest proste. Wraca pan do miasta. Mówi pan kancelarii, że Izabela jest bezpieczna i nie chce wrócić. Kancelaria napisze pismo. Rodzina zrobi awanturę. Policja otworzy teczkę. Nic się nie zmieni.
A drugie?
Drugie jest trudniejsze - powiedział. - Zostaje pan na kolacji.
Izabela spojrzała na mnie gwałtownie.
Nie.
Delik uniósł dłoń.
Nie zmuszam. Proszę. To różnica.
Dlaczego tak panu zależy? - zapytałem.
Delik spojrzał na mnie poważnie.
Bo pan szuka czegoś. Nie wiem, jak pan to nazywa. My tu nazywamy to ciekawością.
Ciekawość jest droga - powiedziałem.
Tak - odpowiedział. - I ktoś zawsze za nią płaci.
W tym momencie, gdzieś w głębi domu, znów usłyszałem ten metaliczny klik. Tym razem dłuższy. Jak odblokowanie zamka w drzwiach, które prowadzą w dół. Jak przygotowanie sterylnego pola.
Izabela zbladła.
Delik nie spojrzał w tamtą stronę. Jakby klik był normalny. Jakby był częścią kolacji.
Co to jest? - zapytałem.
Delik spojrzał mi prosto w oczy.
Porządek - powiedział.
I dodał miękko, prawie uprzejmie:
Proszę zostać. Dziś pan zrozumie, co znaczy gościnność bez uśmiechu.
Nela stanęła przy drzwiach salonu. Nie blokowała wyjścia. Po prostu była w tym miejscu, które robiło z wyjścia pytanie.
Delik wstał.
Kolacja za godzinę - powiedział. - Izabelo, odpocznij. Panie Krawiec, proszę się rozejrzeć. Dom lubi, kiedy gość poznaje przestrzeń.
Nie jestem gościem - powiedziałem.
Delik uśmiechnął się.
Jeszcze nie.
I wyszedł.
Zostałem w salonie z Izabelą i Nelą.
Izabela patrzyła na mnie jak na człowieka, który stoi na progu decyzji, a próg w tym domu nie był deską. Był narzędziem.
Leon - powiedziała cicho. - Jeśli zostaniesz, to nie będzie jak w filmie. Tu nikt cię nie uderzy. Tu cię pogaszają. Słowo po słowie.
Nela odezwała się po raz pierwszy bez pytania.
Proszę nie demonizować troski.
Izabela odwróciła głowę w jej stronę.
To nie troska - powiedziała. - To głód.
Nela nawet nie mrugnęła.
Dom nie jest głodny - odpowiedziała. - Dom jest pełny.
Popatrzyłem na korytarz, na drzwi do piwnicy, których nie widziałem stąd, ale czułem je w kościach. Klik z głębi domu nadal brzmiał mi w uszach. Jak zapowiedź.
Wyciągnąłem notes Izabeli z torby.
Otworzyłem na stronie, gdzie było „tam ktoś reaguje”.
Teraz już wiedziałem, że to prawda.
I że reakcja w tym domu jest zawsze odpowiedzią na pytanie, którego nie zadałeś na głos.